Do rozwoju oszklonego ogródka przyczyniły się podróże i kontakty krajów europejskich z obszarami tropikalnymi począwszy od xv w., wzrost zamiłowania wiedzą na temat zalew, jarzyn egzotycznych i rozwój botaniki oraz udoskonalenie wytwórczości szkła planarnego. w xvi w. ogrodnictwo zimowe do przezimowania przyjemnych roślin zaczęto aranżować w przyklasztornych skwerach kinetyczne oszklone parawany, a przy włoskich uniwersytetach murowane hale ogrzewane za pomocą metalicznych koszy z płonącym się węglem. pierwsze szklarnie w europie napełniały funkcje użytkowe i służyły do upraw warzyw i jarzyn wschodnich importowanych z zadumanych podróży. na przestrzeni wieków rozkładały się z nich stabilne, coraz bardziej reprezentacyjne konstrukcje, w jakich można było przez kompletny rok uprawiać wrażliwe na mróz jarzyny. w xvii w. na orszakach niemieckich, angielskich i francuskich poznane były nagrzewane piekarnikami pomieszczenia zwane szklarniami (od angielskiego słowa “orange” - pomarańcza) dla warzyw i jarzyn cytrusowych, nad jakimi zimą unoszono rozbieralne struktury drewniane, zaopatrzone od strony południowej w szklane ściany, np. w heidelbergu w niemczech.
.
